به بهانه دومین نمایشگاه خودروهای کلاسیک قزوین

برآن شدم تا یک بازدید از نمایشگاه خودروهای کلاسیک قزوین داشته باشم نخست بگذارید بگویم که من عامی به تناقضی در عنوان و محتوای این نمایشگاه رسیدم، خدمت مخاطبین فهیم خود عرض کنم که اگر به فرهنگ معین مراجعه کنید چنین تعریفی از لغت “کلاسیک” ارائه داده است:

1 – آن چه که معمول و رایج است و جدید نیست .
2 – هر نوشته و اثر هنری که مطابق اصول و قواعد معمول قدیم باشد.

و اگر نتیجه رضایت بخش نبود، باید به ریشه کلمه یعنی “کلاسیسیسم” مراجعه کرد که اگر خلاصه خدمتتان عرض کنم به معنای “درجه اول” است. حال به موضوع خودمان برگردیم، چیزی که شاهد آن بودم نه یک نمایشگاه از خودروهای کلاسیک و نه یک نمایشگاه خودروهای  مدرن و یا حتی درجه اول بود بلکه  به معنای واقعی کلمه، یک آش شلم شوربا بود!

وقتی صحبت از کلاسیک یا درجه یک می شود، آنچه حائز اهمیت است اصالت می باشد؛ خودرو استیشن آمریکایی دهه 70 که به بی سلیقه ترین شکل ممکن و بنا به نیاز شخصی بازسازی شده است دیگر ارزش کلاسیک بودن را ندارد. یا مثلا پیکان های ترکیده که نظیرشان در گوشه کنارهای شهر افتاده و با بدنه ای مخدوش که گویی یکی از همان‌ها است که از کنار کوچه به عاریت گرفته شده و به حق نه مدرن است، نه کلاسیک و نه حتی درجه یک! یا مثلا یک پاترول که به وسایل مخصوص کمپین تجهیز شده بود و نمونه دیگر که یک خودرو آفرودی دست ساز بود که اگر تاکنون مهمل گفته باشم در این یک نمونه به ناچار مجبورید حق را به من بدهید. ستارگان دیگراین نمایشگاه خارق‌العاده چند بی ام و بودند که می توان گفت اگرچه آنقدر قدیمی نبودند اما به واسطه اصالت و سلامتی که داشتند حداقل در جرگه درجه یک می گنجیدند. چند خودرو به نسبت مدرن هم در بین آنها بودند، اگرچه در این مورد جای بحثی نیست اما همین مدرن بودن آنها وصله ناجوری بر ربطشان به دیگر خودروها بود. نکته دیگر که جای تامل داشت این بود که اکثریت خودروهای کلاسیک قزوین نمره تهران بودند!
به عنوان پرده آخر، ازآنجا که نمیخوام منحرف از مسیر انصاف شوم  تنها وزنه سنگین این نمایشگاه و یک کلاسیک به معنای واقعی کلمه، خودروی مرسدس جا خوش کرده در ورودی نمایشگاه بود که به احترام آن می‌بایست کلاه از سر برداشت.
benz
mitsu
جمعه 10 بهمن 1393

دیدگاهی وجود ندارد

دیدگاهی ارسال کنید